Кога сме деца, едно лето може да изгледа бескрајно.
Чекањето од еден роденден до следниот трае цела вечност. Летниот распуст изгледа огромен, а дури и една недела до некој важен настан ни се чини предолга.
Потоа стануваме возрасни.
Понеделник. Петок. Понеделник.
Јануари. Лето. Нова година.
И во еден момент почнуваме да се прашуваме: Кога помина цела година?
Една година повеќе не претставува ист дел од нашиот живот
Постои едно многу едноставно објаснување кое добро го илустрира ова чувство.
За дете од 5 години, една година претставува една петтина од целиот негов дотогашен живот.
За човек од 30 години, една година е само една триесеттина.
Секако, мозокот не го пресметува времето буквално на овој начин, но споредбата убаво покажува зошто истиот период може субјективно да има различна „големина“ во различни фази од животот.
Каква врска има рутината?
Како деца постојано доживуваме нешто ново.
Прв училиштен ден.
Прво патување.
Прво возење велосипед.
Нови другари.
Нови места.
Нови искуства.
Кога доживуваме нешто ново, мозокот обработува многу нови информации и создава повеќе различни спомени.
Возрасниот живот, од друга страна, лесно влегува во рутина.
Стануваме во исто време. Одиме на работа. Ги гледаме истите луѓе. Се движиме по истиот пат. Купуваме во истиот маркет. Викендот доаѓа и повторно започнува нова недела.
Кога деновите се слични еден на друг, подоцна можат да се „спојат“ во нашето сеќавање.
И кога ќе погледнеме наназад, имаме чувство дека периодот поминал неверојатно брзо.
Зошто одморот понекогаш изгледа подолг кога ќе се вратиме дома?
Интересно е што еден ден исполнет со нови искуства може да ни помине брзо додека го живееме.
Но, кога подоцна ќе се присетиме на него, може да ни изгледа долг и исполнет.
Замислете еден обичен ден дома и еден ден на патување во град во кој никогаш претходно не сте биле.
И двата траат 24 часа.
Но, од вториот најверојатно ќе имате многу повеќе различни спомени.
Нова улица, нов ресторан, некој разговор, поглед, мирис, фотографија, нешто што ви се случило првпат.
Токму тие „маркери“ прават периодот подоцна да изгледа побогат.
Можеме ли да го „забавиме“ времето?
Не можеме да направиме денот да трае повеќе од 24 часа.
Но, можеме да направиме деновите помалку да личат еден на друг.
Не мора да биде големо патување или драматична животна промена.
Одете по друг пат до дома.
Посетете место каде што никогаш не сте биле.
Научете нешто ново.
Излезете со човек со кој одамна не сте се виделе.
Направете нешто спонтано.
Создадете ден што ќе можете да го разликувате од претходните десет.
Можеби проблемот не е што времето оди пребрзо
Часовникот не забрзува со годините.
Но, животот лесно може да стане составен од многу слични денови.
А кога ќе погледнеме наназад, токму спомените ни даваат чувство колку „долг“ бил еден период.
Затоа, ако повторно се фатите себеси како велите:
„Не ми се верува дека веќе е септември“, можеби тоа е добар потсетник.
Не дека треба да го запрете времето.
Туку дека вреди одвреме-навреме да му дадете нешто ново што ќе го запомните.