Телефонот е една од најголемите мали замки на современиот работен ден. Не ни одзема секогаш еден час одеднаш. Ни зема по неколку минути, десетици пати во текот на денот.
Најинтересно е што не ни изгледа како губење време
Ќе го земеме телефонот за да провериме нешто.
Ќе видиме нотификација.
Ќе отвориме порака.
Од порака ќе преминеме на Instagram.
Од Instagram на некој линк.
Од линкот на коментари.
И одеднаш сме заборавиле што воопшто сакавме да провериме.
Потоа се враќаме на компјутерот и ни треба уште малку време повторно да се сконцентрираме.
Токму тука се крие проблемот.
Не е само времето што сме го поминале на телефонот.
Туку и времето што ни е потребно повторно да се фокусираме.
А што правиме кога работата ни е здодевна?
Тогаш телефонот станува уште попримамлив.
Кога задачата е интересна, лесно забораваме дека телефонот постои.
Кога е здодевна, тешка или монотона, мозокот бара нешто што ќе му даде брза награда.
И телефонот е совршен за тоа.
Нова порака.
Нов видео.
Нов коментар.
Нова информација.
Само што по десеттото „само пет минути“, работниот ден може да стане многу подолг.
Решението можеби не е да го фрлите телефонот во фиока
Понекогаш е доволно само да си поставите правило.
На пример, првите 30 минути од работниот ден без социјални мрежи.
Или телефонот да не биде веднаш до тастатурата.
Или известувањата да бидат исклучени додека завршувате важна задача.
Не мора да бидете совршено дисциплинирани.
Само треба да престанете несвесно да го проверувате телефонот секогаш кога мозокот ќе побара мала пауза.
Затоа што можеби не ви недостигаат дополнителни два часа во денот.
Можеби само ви се расфрлани на по пет минути.